Kto może tu złożyć wniosek od 31 sierpnia 2026
Ankara to jedyny konsulat Tajlandii dla pięciu krajów: Turcji, Gruzji, Azerbejdżanu, Macedonii Północnej i Turkmenistanu. Placówki wizowej w Stambule nie ma: wnioski e-Visa z całej Turcji trafiają do Ankary, a konsulat honorowy w Stambule wizy DTV nie wydaje. Jechać do Ankary nie trzeba, cały cykl jest zdalny.
Od 31 sierpnia wniosek o DTV można złożyć wyłącznie w kraju obywatelstwa albo pobytu stałego, a w komplecie musi być zaświadczenie o niekaralności. Oba wymagania są zapisane w formularzu e-Visa; własnych wymagań wobec DTV Ankara nie publikuje w ogóle. Dlatego sytuacja obywatela i cudzoziemca z tytułem pobytowym wygląda inaczej.
Obywatel Turcji i każdego z czterech pozostałych krajów okręgu składa wniosek ze swojego kraju, na podstawie paszportu. Tu pytań nie ma.
Cudzoziemiec z tureckim ikametem. W Turcji nie ma statusu „stałe miejsce zamieszkania”. Jest kısa dönem ikamet izni, krótkoterminowy tytuł pobytowy do dwóch lat, z którym żyje większość relokantów; uzun dönem ikamet izni, bezterminowy, po ośmiu latach pobytu; i Turkuaz Kart. Jeśli Ankara zinterpretuje „permanent residence” dosłownie, jak Londyn i Praga, kwalifikują się tylko obywatele, uzun dönem i Turkuaz Kart. Jeśli tak jak Frankfurt i Wiedeń, gdzie wystarczy ważny tytuł pobytowy z meldunkiem, kwalifikuje się zwykły ikamet z yerleşim yeri belgesi z e-Devlet. Którą wykładnię placówka wybrała, nie ogłosiła. Do 31 sierpnia Ankara prosiła o resident permit i przyjmowała wyjaśnienie, że wnioskodawca przebywa w Turcji w ruchu bezwizowym.
„Mam turecką kartę pobytu na rok. Czy ktoś składał wniosek po 31 sierpnia na kartę pobytu z Turcji?” – czat wnioskodawców, 2 września 2026. Odpowiedzi nie zna jeszcze nikt.
Gruzja należy do okręgu, ale zgodnie z literą zasady samo przebywanie w niej nie wystarczy. Czy placówka uzna gruziński tytuł pobytowy, nie wiadomo, spraw nie ma. Wniosków o DTV po 31 sierpnia nie widzieliśmy ani z Gruzji, ani z Turcji: rynek czeka na pierwsze decyzje.
Wnioski złożone przed 31 sierpnia
Zasadę Ankara zastosowała nie tyle wstecz, ile niekonsekwentnie. W nocy z 30 na 31 sierpnia dwa wnioski z Gruzji bez tytułu pobytowego, złożone 26 i 28 sierpnia, dostały odmowę; dwie rodziny dostały decyzje podzielone: dwoje dzieci wizę, trzecie dziecko i matka odmowę – pierwsze odmowy dla członków rodziny w historii placówki. A 2 września taki sam wniosek z 28 sierpnia dostał pozytywną decyzję po pięciu dniach, bez wezwań, a przy jeszcze jednym przyszło wezwanie o resident permit. Sformułowanie odmowy jest jedno: „Your visa application has been rejected”, przyczyny nie podano. Obiecywać „złożone przed 31 sierpnia, czyli według starych zasad” w Ankarze nie można, ale i skreślać takich wniosków jest za wcześnie.
Strona placówki opisuje świat sprzed reformy
Strona o DTV nosi datę 16 lipca 2024 roku: wciąż figuruje na niej „dokument o aktualnym miejscu pobytu”, usunięty z formularza 31 sierpnia, i ani słowa o zaświadczeniu, pobycie stałym, finansach i czasie rozpatrywania. Z menu witryny nie da się do niej dotrzeć, dział usług wizowych nie działa od wiosny 2025 roku, otwiera się tylko z bezpośredniego linku z parametrem. Języki: angielski i tajski. Nawet strona o ruchu bezwizowym mówi o 60 dniach, choć od 15 września 2026 roku pieczątka dla obywateli Turcji skraca się do 30. Wymagania są zapisane w formularzu e-Visa i komplet przygotowujemy pod niego.
Jak przebiega złożenie wniosku
- Wszystko online, z jednego konta można złożyć do dziesięciu wniosków. W formularzu są trzy pola na pliki: miejsce pobytu, finanse, praca, każde do 3 MB, dlatego dokumenty łączymy w jeden PDF ze spisem treści.
- Opłata 400 $, pobierana kartą w dolarach, bezzwrotna. To około 19 300 lir albo 13 200 bahtów po kursie EBC z 3 września 2026 roku, a nie „10 000 bahtów”, jak piszą tureckie strony.
- Czas rozpatrywania według strony placówki: 5–10 dni roboczych. W sprawach sprzed 31 sierpnia 4–15 dni; obywatelka Turcji czekała w 2025 roku 35–37 dni. Rozpatrywanie zaczyna się bliżej daty wylotu podanej w formularzu.
- Finanse: nie mniej niż 500 000 THB, około 732 000 lir. Do 31 sierpnia Ankara jako jedyna nie wymagała utrzymania kwoty przez trzy miesiące; wyciągi tureckich banków po angielsku z pieczątką były przyjmowane. My i tak pokazujemy historię za trzy miesiące.
- Rozmowa odbywa się online, link przychodzi mailem; wyznaczana jest nie wszystkim, a w ostatnich miesiącach jest ich zauważalnie mniej. Mogą poprosić o pokazanie na mapie, gdzie właśnie jesteś.
- Członkowie rodziny: małżonek i dzieci do 20 lat; zaświadczenie według formularza jest potrzebne także dziecku, wyjątku ze względu na wiek placówka nie ogłosiła.
- Kontakt: profil placówki na Facebooku odpowiada wieczorami i w weekendy, w sobotę 29 sierpnia pozytywna decyzja przyszła półtorej godziny po wysłanej tam wiadomości. Telefon rozłącza się po czterech minutach oczekiwania.
Zaświadczenie o niekaralności
Strona placówki o nim nie wspomina, formularz go wymaga. Terminu ważności Ankara nie określiła, trzymamy się ogólnej zasady: nie starsze niż trzy miesiące.
Dla obywatela Turcji jest to adli sicil kaydı z e-Devlet: od ręki, bezpłatnie, z kodem kreskowym. Ale z e-Devlet wychodzi wyłącznie po turecku, wersję angielską wydają konsulaty Turcji za granicą. Apostille dla Tajlandii nie działa do 28 lutego 2027 roku. Dla tureckich dokumentów Ankara ma własną ścieżkę legalizacji: tłumaczenie poświadczone notarialnie, Valilik albo Kaymakamlık, MSZ Turcji, ambasada, po 15 $ za podpis, jeden–trzy dni robocze. Czy jest potrzebna przy zaświadczeniu do DTV, placówka nie ogłosiła: przy innych wezwaniach „legalise” Ankarze wystarczało tłumaczenie poświadczone notarialnie, ale przy zaświadczeniu takiej praktyki nie ma.
Cudzoziemiec z ikametem dostaje to samo zaświadczenie przez e-Devlet, hasło odbiera się osobiście w PTT na podstawie karty ikametu; formularz dopuszcza też zaświadczenie z kraju obywatelstwa. W Gruzji zaświadczenie z MSW dostaje każdy, kto fizycznie tam przebywa, po trzech dniach roboczych, a ważne jest 15 dni. Dla obywatela Gruzji jest to zaświadczenie z kraju obywatelstwa; dla Rosjanina w Gruzji nie odpowiada ono ani krajowi złożenia wniosku, ani krajowi obywatelstwa, a jak Ankara je potraktuje, placówka nie powiedziała.
Co tu obserwujemy
Pierwsza decyzja dla posiadacza ikametu po 31 sierpnia: to ona pokaże, czy Ankara rozumie „pobyt stały” dosłownie, czy po niemiecku. Czy placówka uzna gruziński tytuł pobytowy, czy wezwanie o resident permit da się załatwić wyjaśnieniem, czy kończy się odmową, jakie zaświadczenie przyjmie od Turka i czy jest potrzebne dziecku. W czatach już mówi się o krótkoterminowym ikamecie jako „kluczu do Ankary”; dopóki nie ma ani jednej decyzji, budowanie na tym planu jest przedwczesne.
Obywatele Turcji mają niekwestionowane prawo do złożenia wniosku i takie sprawy prowadzimy. Posiadaczom ikametu i tym, którzy są w Gruzji bez tytułu pobytowego, uczciwie mówimy o niepewności i proponujemy zacząć od Preflight Check (kontroli przed startem).
Komplet zebrany samodzielnie sprawdzamy przed złożeniem wniosku – Preflight Check: 300 $, pisemny protokół w dwa dni robocze. Pełne prowadzenie aż do wizy to taryfy Solo Route i Family Route.
Stan wszystkich konsulatów pokazuje tablica na żywo, a to, który konsulat jest przypisany do Twojego kraju – mapa.